Assemblages

Sjef Henderickx verwerkt geschiedenis in zijn tekeningen, zowel in materiƫle als in thematische zin. Hij bewerkt en combineert bestaande elementen tot iets nieuws, dat sterk genoeg is om universele onderwerpen uit de filosofie en mythologie te representeren. Voor het verbeelden van die thema's maakt Henderickx gebruik van terugkerende symboliek. Zijn mannenfiguren zijn vaak onderweg, voorwerpen - dikwijls roeispanen - met zich meedragend, al dan niet om het evenwicht te bewaren.


De oorsprong van Henderickx' bouwstenen is niet altijd te herkennen, waardoor de nadruk komt te liggen op de betekenis van het totaalbeeld. Waar een archeoloog elementen verzamelt om hun voormalige betekenis te herleiden, houdt Henderickx zich bezig met het manipuleren ervan, om ze voor altijd een nieuwe betekenis of functie mee te geven. Zowel in zijn driedimensionale werk als in zijn tekeningen ontstaan op die manier hoofdrolspelers met archetypische kenmerken tegen verhullende achtergronden. De grens tussen mens en dier, maar ook tussen mens en natuur is opgeheven. Menselijke huid, dierenvacht en vegetatie vloeien als vanzelfsprekend in elkaar over. Henderickx' werk verraad een wetenschappelijke interesse, gecontrasteerd met een zekere mate van surrealisme. De beeldelementen zijn meestal helder en eenduidig - het is de combinatie van de elementen die vervolgens leidt tot vervreemding. Door hun eigenschappen of functies die niet met elkaar stroken en verstoorde maatverhoudingen. Toch worden de surrealistische elementen met zo'n vanzelfsprekendheid gepresenteerd, dat het niet uitmaakt wat Henderickx je voorschotelt - je neemt het onmiddellijk voor waar aan en gaat op zoek naar de betekenis.



Yasmijn Yarram, 2010